دستگاه سانترال پاناسونیک tde600 و قیمت سانترال 3 به 8 پاناسونیک

سانترال تبریز

سانترال در 7 مارس 1876، الکساندر گراهام بل 29 ساله حق ثبت اختراع انقلابی جدید خود را دریافت کرد: تلفن سانترال. بل متولد اسکاتلند در لندن با پدرش، ملویل بل، کار می کرد که ویزیبل اسپیکر را توسعه داد، یک سیستم نوشتاری که برای آموزش صحبت کردن به ناشنوایان استفاده می شد. در دهه 1870، بل به بوستون، ماساچوست نقل مکان کرد، جایی که بل جوانتر به عنوان معلم در مدرسه ناشنوایان خیابان پمبرتون کار کرد. او بعداً با یکی از شاگردانش به نام میبل هابارد ازدواج کرد. بل زمانی که در بوستون بود به امکان انتقال گفتار از طریق سیم بسیار علاقه مند شد. اختراع تلگراف توسط ساموئل FB مورس در سال 1843 ارتباط تقریباً آنی بین دو نقطه دور را ممکن کرده بود. با این حال، اشکال تلگراف این بود که همچنان به تحویل دستی پیام ها بین ایستگاه های تلگراف و گیرندگان نیاز داشت و تنها یک پیام می توانست در آن واحد مخابره شود. بل می خواست با ایجاد یک "تلگراف هارمونیک" این کار را بهبود بخشد، دستگاهی که جنبه های تلگراف و پخش کننده ضبط را ترکیب می کرد تا افراد بتوانند از راه دور با یکدیگر صحبت کنند. بل با کمک توماس آ. واتسون، کارمند ماشین فروشی بوستون، یک نمونه اولیه را توسعه داد. در اولین تلفن سانترال، امواج صوتی باعث ایجاد جریان الکتریکی در شدت و فرکانس متفاوت می شود و باعث می شود صفحه آهنی نازک و نرمی به نام دیافراگم به ارتعاش درآید. این ارتعاشات به صورت مغناطیسی به سیم دیگری که به دیافراگم در ابزار دور دیگری متصل است منتقل می شود. هنگامی که دیافراگم می لرزد، صدای اصلی در گوش دستگاه گیرنده تکرار می شود. سه روز پس از ثبت اختراع، تلفن سانترال اولین پیام قابل فهم خود - معروف "آقای واتسون، بیا اینجا، من به تو نیاز دارم" - از بل به دستیارش منتقل شد.

نمایندگی سانترال پاناسونیک غرب تهران

سانترال فرکانس های فهرست شده در زیر (به مگاهرتز) فرکانس هایی هستند که قبلاً در سرویس تلفن سانترال همراه ایالات متحده و کانادا و سرویس تلفن سانترال همراه بهبود یافته استفاده می شد. کانال های پیشوند با باند پایین "Z" همیشه در حالت MTS یا دستی کار می کردند. کانال های "Z" در حراجی توسط FCC تقریباً در سال 2003 به سایر خدمات فروخته شد و تا حد زیادی بدون استفاده باقی می ماند. فرکانس های VHF و UHF برای سرویس های دیگر غیرمرتبط با تلفن سانترال همراه باز شده اند و تا حد زیادی تغییر داده شده اند. دو کانال باند بالا VHF که JJ و JW نامگذاری شده اند فقط در کانادا استفاده می شدند و برای استفاده در ایالات متحده در دسترس نبودند. فناوری IMTS تعداد کل مشترکین را به شدت محدود کرد. در دهه 1970 و اوایل دهه 1980، قبل از معرفی تلفن سانترال های همراه، "لیست های انتظار" تا سه سال برای کسانی که مایل به داشتن خدمات تلفن سانترال همراه بودند وجود داشت. این مشترکین احتمالی برای دریافت شماره تلفن سانترال همراه و خدمات تلفن سانترال همراه منتظر بودند تا سایر مشترکان اشتراک خود را قطع کنند. این محدودیت ها به فروش و تولید تلفن سانترال های IMTS کم منجر شد و بنابراین واحدهای موبایل بسیار گران بودند (2000 تا 4000 دلار). قبل از واگذاری AT&T در سال 1984، مشترکین Bell System IMTS معمولا تجهیزات را با نرخ ماهیانه تا 120 دلار اجاره می کردند. 0.70-1.20 در دقیقه. پس از واگذاری، تجهیزات تحت مالکیت مشتری توسط شرکت های بل مورد نیاز بود و نرخ های ماهانه معمولاً به ۲۵ دلار به اضافه زمان پخش می رسید. همچنین، از آنجایی که تعداد کانال ها بسیار کم بود، معمول بود که تلفن سانترال ها برای استفاده از یک کانال در صف قرار بگیرند و سازندگان IMTS برای سرعت گرفتن کانال های موجود توسط واحدها رقابت می کردند. محدودیت تعداد مشتریان در MTS. IMTS محرک سرمایه گذاری در شبکه های سلولی بود. در مناطق دورافتاده، اینطور نیست. در مناطق دورافتاده، کهنگی عامل محرک است، اما فقدان یک جایگزین مناسب و مقرون به صرفه منجر به موانع نظارتی شده است: مشتریان نمی خواستند سرویس MTS/IMTS لغو شود. افزایش مقرون به صرفه بودن خدمات ماهواره ای و سرمایه گذاری دولت در توسعه تلفن سانترال همراه باعث شد MTS و IMTS حذف شوند.