تلفن سانترال شبکه و سانترال دیجیتال پاناسونیک

تلفن های سانترال پاناسونیک

سانترال این اطلاعات که در هشدار گری یافت نمی شود، بعید است که از ذهن دیگری به جز ذهن بل آمده باشد، و حامیان بل احساس می کنند که برتر از توصیف گری است. بل در اینجا روشی را که با آن فرستنده مایع خود در 10 مارس 1876 ساخته و راه اندازی شد، توضیح می دهد. هشدار گری یک فرستنده مایع را توصیف می کند که مستلزم دو الکترود است که تقریباً، اما نه کاملاً لمس می شوند. هر دو الکترود در مایع غوطه ور هستند، که باید در یک ظرف عایق مانند شیشه ای قرار می گرفت، همانطور که در اخطار ذکر شد. این وسیله ای است که گری در نقاشی اخطار خود به تصویر کشیده است. فرستنده مایع بل در 10 مارس 1876 مطابق با مشخصات مندرج در اخطار گری نبود، بلکه بر اساس مشخصات درخواست ثبت اختراع بل ساخته شد. موقعیت الکترودهای بل به طور اساسی با اخطار گری متفاوت بود. الکترودهای بل نسبتاً دور از هم بودند، یکی فقط سطح مایع را لمس می کرد و در آن موقعیت توسط دیافراگم که به صدای انسان پاسخ می داد بر روی آنها اثر می گذاشت. این الکترود است که درست همانطور که بل در درخواست ثبت اختراع خود توضیح داده عمل می کند: «...هر چه سیم رسانا عمیق تر در جیوه یا مایع دیگر غوطه ور شود، مایع مقاومت کمتری در برابر عبور جریان ارائه می دهد. این دستگاهی است که در دفترچه یادداشت بل در 9 مارس به تصویر کشیده شده است و برخی آن را شبیه به آنچه در اخطار خاکستری نشان داده شده می دانند. اگرچه هر دو دستگاه به درستی فرستنده مایع نامیده می شوند، اما در واقع کاملاً متفاوت هستند. بل این کار را انجام داد. با توسعه اطلاعات موجود در اخطار گری، به یک فرستنده مایع کارآمد دست یابید.

سانترال گرنداستریم 6204

سانترال در طول دهه 1870، دو مخترع معروف، هر دو به طور مستقل دستگاه هایی را طراحی کردند که می توانستند صدا را از طریق کابل های الکتریکی منتقل کنند. این مخترعان الکساندر گراهام بل و الیشا گری بودند. هر دو دستگاه در مدت چند ساعت از یکدیگر در اداره ثبت اختراعات ثبت شدند. نبرد حقوقی تلخی بر سر اختراع تلفن سانترال به وجود آمد که بل پس از آن برنده شد. تلگراف و تلفن سانترال از نظر مفهومی بسیار شبیه به هم هستند و از طریق تلاش های بل برای بهبود تلگراف بود که با تلفن سانترال به موفقیت رسید. تلگراف یک سیستم ارتباطی بسیار موفق برای حدود 30 سال قبل از شروع آزمایش بل بود. مشکل اصلی تلگراف این بود که از کد مورس استفاده می کرد و محدود به ارسال و دریافت یک پیام در یک زمان بود. بل درک خوبی از ماهیت صدا و موسیقی داشت. این او را قادر می سازد تا امکان انتقال بیش از یک پیام را در یک سیم در یک زمان درک کند. ایده بل جدید نبود، دیگران قبل از او یک تلگراف چندگانه را در نظر گرفته بودند. بل راه حل خود را ارائه کرد، "هارمونیک تلگراف". این بر اساس این اصل بود که نت های موسیقی می توانستند به طور همزمان از همان سیم فرستاده شوند، در صورتی که آن نت ها از نظر ارتفاع متفاوت بودند. در اواخر سال 1874، آزمایش بل به اندازه ای پیشرفت کرد که او به اعضای نزدیک خانواده در مورد امکان تلگراف چندگانه اطلاع داد.