دستگاه تلفن سانترال زیمنس و رمز سانترال پاناسونیک

سانترال سیم کشی

سانترال این لیستی از کدهای شماره گیری در یونان است. رقم اول نشان دهنده نوع خدمات است. 1 برای کدهای کوتاه، 2 برای اعداد جغرافیایی (3 و 4 برای این منظور نیز رزرو شده اند)، 5 برای اهداف مسیریابی بین شبکه ای (کدهای غیر قابل شماره گیری) و VPN ها، 6 برای خدمات تلفن سانترال همراه، 7 برای خدمات تلفن سانترال همراه استفاده می شود. شماره دسترسی همگانی (فعال نیست)، 8 برای خدمات با هزینه کاهش یافته (مانند 800 تلفن سانترال رایگان، 801 تماس محلی، 89 شماره تلفن سانترال و خدمات داده)، 9 برای خدمات نرخ حق بیمه (901 برای اهداف عمومی و 909 برای بزرگسالان استفاده می شود. فقط خدمات). همه شماره های قابل شماره گیری ده رقمی هستند، به جز کدهای کوتاه (3-5 رقم در محدوده 1)، 807-XXXX (هفت رقم) که برای کدهای دسترسی کارت تماس استفاده می شود، و اعداد در محدوده 5، برای اهداف مسیریابی استفاده می شوند و قابل شماره گیری نیستند. توسط مشترکین نهایی کدهای منطقه جغرافیایی با رقم 2 شروع می شود. در حال حاضر کدهای منطقه دو، سه و چهار رقمی وجود دارد. تنها کد منطقه دو رقمی 21 برای منطقه متروپولیتن آتن است. کدهای سه رقمی برای شهرهای تسالونیکی، پاترا، لاریسا، هراکلیون، کاوالا و طرابلس استفاده می شود. بقیه کدها چهار رقمی هستند. به طور کلی، رقم دوم یک کد منطقه جغرافیایی به معنای منطقه جغرافیایی وسیع تری از یونان است، به این ترتیب کدهای منطقه در این مقاله مرتب شده اند.

دستگاه سانترال دیجی کالا

سانترال توسعه تقویت کننده ها (یا تکرارکننده ها) که می توانستند در امتداد خط قرار گیرند، تماس های تلفن سانترالی در قاره را ممکن کرد. از اواخر دهه 1940، پیوندهای رادیویی مایکروویو به طور فزاینده ای برای مدیریت انتقال زمینی مورد استفاده قرار گرفتند. خدمات بین اقیانوسی بین آمریکای شمالی و اروپا توسط رله موج کوتاه در سال 1926 معرفی شد - و دوباره در ابتدا بسیار گران بود. خدمات کابل ماوراء اقیانوسی با توسعه تکرارکننده های با عمر طولانی برای مقابله با اتلاف سیگنال در مسافت ممکن شد و اولین کابل های تلفن سانترال فرا اقیانوسی در سال 1956، حدود 90 سال پس از اولین کابل های تلگراف، گذاشته شد. کابل های بعدی کانال های تلفن سانترال بیشتری را فراهم کردند و در دهه 1980 کابل های اقیانوسی فیبر نوری ظرفیت را به میزان زیادی افزایش دادند. کابل های فیبر نوری به همراه پیوندهای ماهواره ای به کاهش هزینه تماس های بین قاره ای کمک کردند. در ربع قرن پس از سال 1925، خدمات تلفن سانترال به سرعت در سراسر جهان گسترش یافت، اگرچه مناطق روستایی اغلب در دریافت خدمات کند بودند. شماره گیری و سوئیچینگ خودکار به یک امر عادی تبدیل شد و در پایان این دوره، ارتباطات از راه دور بسیار آسان تر شد. این تغییر عمدتاً به دلیل گسترش فیزیکی سیستم بود. به نوسازی امکانات آنالوگ موجود به جای معرفی فن آوری های اساسی متفاوت. در اواسط قرن بیستم، ترانزیستور - یک وسیله نیمه هادی برای تقویت، کنترل و تولید سیگنال های الکتریکی - مبنایی را برای استفاده گسترده از الکترونیک در ارتباطات راه دور و توسعه تجهیزات محاسباتی الکترونیکی مبتنی بر ترانزیستور فراهم کرد.

سانترال پاناسونیک در اصفهان

سانترال اگرچه اکثر مردم بر این باورند که تلفن سانترال توسط الکساندر گراهام بل اختراع شده است، کنگره تاریخ را در 17 ژوئن 2002 بازبینی کرده و آن را به آنتونیو میوچی، مخترع فلورانسی نسبت داده است. موچی تلفن سانترال را در سال 1849 در کوبا اختراع کرد. اولین تجسم عملی آن در نیویورک در سال 1860 ساخته شد. با این حال، به دلیل مهارت های مدیریتی ضعیف و ناتوانی در برقراری ارتباط به زبان انگلیسی، او قادر به پرداخت هزینه ثبت اختراع قطعی نبود و مجبور شد به یک هشدار یا اطلاعیه اختراع رضایت دهد. او سپس با شرکت تلگراف وسترن یونیون تماس گرفت و ترتیبی داد که «تلگراف سخنگو» خود را به نمایش بگذارد، اما پس از دو سال که نمایش او به تعویق افتاد، هنگامی که سعی کرد مطالب خود را دریافت کند، به او گفتند که این تلگراف گم شده است. در سال 1876، دو سال بعد، بل برای ثبت اختراع تلفن سانترال ثبت نام کرد. موچی سعی کرد اعتراض کند، اما متوجه شد که اخطار او نیز «از بین رفته است». در نهایت ثابت شد که تبانی غیرقانونی بین بل و اداره ثبت اختراع وجود داشته است. واقعیت جالب: شیلا کپس، از دپارتمان میراث کانادایی، در 21 ژوئن 2002، درخواستی را ارائه کرد که در آن تصریح می کند "الکساندر گراهام بل، از برندفورد (انتاریو) و باددک (نوا اسکوشیا)، مخترع تلفن سانترال است. این طرح به اتفاق آرا توسط پارلمان کانادا پذیرفته شد، اگرچه کاملاً بی اساس است.