قیمت سانترال پاناسونیک 8 به 24 و تلفن های سانترال پاناسونیک

سانترال ارزان

سانترال تلفن سانترال Trimline مجموعه ای از تلفن سانترال های تولید شده توسط Weste Electric، واحد تولیدی Bell System است و اولین بار در سال 1965 معرفی شد. این شرکت تمام مدل های قبلی تلفن سانترال های رومیزی را برای شرکت تلفن سانترال و تلگراف آمریکا طراحی کرده بود. پس از معرفی خط تلفن سانترال محبوب پرنسس، در سال 1959 و اوایل دهه 1960، انگیزه طراحی سری Trimline ایجاد یک طرح جایگزین بود که شیک و استفاده از آن راحت تر از تلفن سانترال های سنتی باشد. این کار با جابجایی صفحه از پایه تلفن سانترال به قسمت زیرین گوشی، بین گوشی و قطعه دهانی انجام شد. همین مفهوم بعدها برای مدل های تلفن سانترال همراه و تلفن سانترال های بی سیم مورد استفاده قرار گرفت. طراحان برای کوچک کردن صفحه چرخشی به اندازه کافی برای قرار گرفتن در گوشی Trimline، یک انگشتی متحرک غیرمعمول اختراع کردند. مانند خط پرنسس، هنگامی که گوشی از پایه جدا می شد، صفحه روشن می شد. Trimline همچنین یکی از اولین گوشی هایی بود که از نسل قبلی پلاگین و جک تلفن سانترال ماژولار RJ11 استفاده کرد. اولین بار در سال 1965 معرفی شد، تریم لاین شامل یک صفحه روشن بود و در یک محفظه پلاستیکی براق و خمیده قرار داشت که فضای بسیار کمتری را نسبت به تلفن سانترال های قبلی وسترن الکتریک اشغال می کرد. با این حال، ثابت شد که نگه داشتن گوشی پلاستیکی صاف و با انحنای کم عمق بین گونه و شانه برای برقراری ارتباط هندزفری بدون لیز خوردن دشوار است و این مشکل هرگز در طول عمر خط مدل اصلاح نشد. آداپتورهای گیره دار بالشتکی توسط اشخاص ثالث تولید و فروخته می شدند تا استفاده از گوشی را آسان تر کند، اما این افزودنی ها نامناسب بودند. اولین مدل های Trimline از چراغ های شماره گیری رشته ای استفاده می کردند که توسط یک ترانسفورماتور برق متصل به یک پریز استاندارد 120VAC تغذیه می شد. ترانسفورماتور حجیم و نیاز به یک خروجی 120 ولتی با محل مناسب مورد انتقاد بسیاری از مصرف کنندگان قرار گرفت، اما به دلیل نیاز به برق لامپ رشته ای ضروری بود.

دفترچه راهنمای فارسی سانترال پاناسونیک 1232

سانترال مکان های سیستم بل در منطقه بوستون و فونیکس. در سال 1966، جورج سویگرت یک درخواست ثبت اختراع برای "دستگاه ارتباطات بی سیم دوبلکس کامل" ارائه کرد. او جایزه آمریکا را دریافت کردسوئیگرت، یک اپراتور رادیویی در جنگ جهانی دوم مستقر در جزایر گوادالکانال و بوگینویل اقیانوس آرام جنوبی، مفهوم کامل دوبلکس را برای پرسنل آموزش ندیده توسعه داد تا ارتباطات میدان نبرد را برای فرماندهان ارشد بهبود بخشد. سویگرت یکی از حامیان فعال اتصال مستقیم لوازم الکترونیکی مصرفی به خطوط تلفن سانترال متعلق به AT&T در اواخر دهه 1960 بود. شرکت های تلفن سانترال در آن زمان اجازه نمی دادند تجهیزات شخص ثالث به خطوط آنها متصل شود. اکثر تلفن سانترال ها توسط وسترن الکتریک ساخته شده و توسط AT&T به مشتری اجاره داده شده است. کوپلر Carterfone، یک دستگاه خام برای اتصال رادیوی دو طرفه به تلفن سانترال، منجر به لغو ممنوعیت کمیسیون ارتباطات فدرال در مورد اتصال مستقیم تجهیزات مصرف کننده به خطوط تلفن سانترال (معروف به تصمیم برجسته Carterfone) در 26 ژوئن 1968 شد. تلفن سانترال های بی سیم اصلی، مانند Carterfone، به صورت صوتی (نه الکتریکی) به شبکه تلفن سانترال عمومی متصل بودند. در سال 1977، داگلاس جی. تالی و ال دوان گرگوری امتیاز 4,039,760 ایالات متحده را برای پیوند ارتباط صوتی دوطرفه شامل کنترل های ارائه شده بین یک ایستگاه پایه متصل مستقیم به خط تلفن سانترال یک مرکز تلفن سانترال و یک واحد سیار متشکل از یک دستگاه تلفن سانترال بی سیم کوچک و فشرده شامل فرستنده و گیرنده دریافت کردند. و مدارهای کنترلی که توسط یک بسته باتری قابل شارژ تغذیه می شوند. یک آهنگ منطقی منفرد برای تمام کنترل های منطقی برای سیگنال های زنگ، سیگنال های روی قلاب و خارج از قلاب و پالس های شماره گیری ارسال و شناسایی می شود. در ایالات متحده، هفت باند فرکانسی توسط کمیسیون ارتباطات فدرال برای استفاده هایی از جمله تلفن سانترال های بی سیم اختصاص داده شده است.