تلفن سانترال در ساری و راهنمای سانترال پاناسونیک

نمایندگی سانترال پاناسونیک قم

سانترال خانواده 1A از واحدهای تلفن سانترال کلیدی شرکت وسترن الکتریک (WECo) در اواخر دهه 1930 معرفی شدند و تا دهه 1950 مورد استفاده قرار گرفتند. تجهیزات 1A ابتدایی بود و به حداقل دو KTU در هر خط نیاز داشت. یکی برای پایان خط و دیگری برای پایان دادن به ایستگاه (ابزار تلفن سانترال). ابزار تلفن سانترالی که معمولاً توسط سیستم های 1A استفاده می شود، تلفن سانترال سری WECo 300 بود. سیستم های کلیدی 1A1 که در سال 1953 معرفی شدند، سیم کشی را با یک KTU برای هر دو خط و پایان ایستگاه ساده کردند و ویژگی های موجود را افزایش دادند. با رایج شدن سیستم های 1A1، الزامات برای ویژگی های اینترکام افزایش یافت. KTU های اولیه اینترکام، WECo مدل 207، برای یک پیوند مکالمه، یعنی یک مکالمه واحد در یک زمان، سیم کشی شده بودند. سیستم اینترکام شماره گیری WECo 6A دو لینک مکالمه ارائه می دهد. اغلب به عنوان شماره گیری اینترکام در یک سیستم کلید 1A1 یا 1A2 نصب می شد. سیستم های 6A پیچیده، مشکل ساز و گران بودند و هرگز محبوب نشدند. ظهور فناوری 1A2 در سال 1964 راه اندازی و نگهداری سیستم کلید ساده شده. اینها در سراسر دهه 1980 مورد استفاده قرار گرفتند، زمانی که ورود سیستم های کلید الکترونیکی با نصب آسان تر و ویژگی های بیشتر، نشانگر پایان سیستم های کلید الکترومکانیکی بود. دو سیستم کلیدی کمتر شناخته شده در فرودگاه ها برای ارتباطات کنترل ترافیک هوایی استفاده شد، سیستم های کلیدی 102 و 302. اینها به طور منحصر به فردی برای ارتباطات بین برج کنترل ترافیک هوایی و کنترل رویکرد راداری (RAPCON) یا رویکرد کنترل زمینی (GCA) طراحی شده بودند، و شامل اتصالات خط رادیویی بودند. شرکت اتومات الکتریک همچنین خانواده ای از تجهیزات کلیدی تلفن سانترال تولید کرد که برخی از آن ها با تجهیزات وسترن الکتریک سازگار بودند، اما استفاده گسترده ای را که تجهیزات وسترن الکتریک از آن بهره می بردند، به دست نیاورد.

دستگاه سانترال دیجیتال

سانترال در ایالات متحده، اتصال فرستنده ها و گیرنده های تلفن سانترال همراه با شبکه تلفن سانترال عمومی سوئیچ شده (PSTN) در سال 1946 با معرفی سرویس تلفن سانترال همراه (MTS) توسط شرکت تلفن سانترال و تلگراف آمریکا (AT&T) آغاز شد. در سیستم MTS ایالات متحده، کاربری که مایل به برقراری تماس از طریق تلفن سانترال همراه بود، باید قبل از برقراری تماس، یک کانال استفاده نشده را به صورت دستی جستجو می کرد. سپس کاربر با یک اپراتور تلفن سانترال همراه صحبت کرد که در واقع تماس را از طریق PSTN شماره گیری کرد. اتصال رادیویی ساده بود، فقط یک طرف می تواند در یک زمان صحبت کند، جهت تماس توسط یک سوئیچ فشار به مکالمه در گوشی تلفن سانترال همراه کنترل می شود. در سال 1964 AT&T خدمات بهبودیافته تلفن سانترال همراه (IMTS) را معرفی کرد. این عملکرد دوطرفه کامل، شماره گیری خودکار، و جستجوی خودکار کانال را فراهم می کرد. در ابتدا 11 کانال ارائه شد، اما در سال 1969 12 کانال اضافی در دسترس قرار گرفت. از آنجایی که تنها 11 (یا 12) کانال برای همه کاربران سیستم در یک منطقه جغرافیایی معین (مانند منطقه شهری اطراف یک شهر بزرگ) در دسترس بود، سیستم IMTS با تقاضای زیادی برای یک منبع کانال بسیار محدود مواجه شد. علاوه بر این، هر آنتن ایستگاه پایه باید روی یک سازه بلند قرار می گرفت و باید با قدرت بالا انتقال می داد تا بتواند در کل منطقه خدمات پوشش دهد. به دلیل این نیازهای انرژی بالا، همه واحدهای مشترک در سیستم IMTS ابزارهای مبتنی بر خودروهای موتوری بودند که باتری های ذخیره سازی بزرگی را حمل می کردند. در طول این مدت، یک سیستم واقعاً سلولی، معروف به سیستم تلفن سانترال همراه پیشرفته یا AMPS، اساساً توسط AT&T و Motorola, Inc توسعه یافت. این سیستم از مدولاسیون مدولاسیون آنالوگ - مدولاسیون فرکانس یا FM- استفاده می کرد و از ابتدا برای پشتیبانی از واحدهای مشترک برای استفاده در خودروها و عابران پیاده طراحی شد. در سال 1983 به طور عمومی در شیکاگو معرفی شد. از ابتدا موفقیت آمیز بود. در پایان سال اول خدمات، در کل 200000 مشترک AMPS در سراسر ایالات متحده وجود داشت. پنج سال بعد بیش از 2000000 نفر وجود داشت. در پاسخ به کمبود خدمات مورد انتظار، صنعت سلولی آمریکا چندین روش را برای افزایش ظرفیت بدون نیاز به تخصیص طیف اضافی پیشنهاد کرد.