تلفن سانترال پاناسونیک دست دوم و پروگرام سانترال پاناسونیک

تلفن سانترال بی سیم

سانترال بسیاری از سیگنال های تلفن سانترال آنالوگ به راحتی توسط اسکنرهای رادیویی دریافت می شوند و به هر کسی که در محدوده محدوده است اجازه می دهد به مکالمات گوش دهد (اگرچه این کار در بسیاری از کشورها غیرقانونی است). اگرچه بسیاری از این مدل های آنالوگ هنوز تولید می شوند، فناوری دیجیتال مدرن برای کاهش خطر استراق سمع در دسترس است. طیف گسترده دیجیتال (DSS) معمولاً از پرش فرکانس برای پخش سیگنال صوتی (با پهنای باند 3 کیلوهرتز) در محدوده بسیار وسیع تری از فرکانس ها به روشی شبه تصادفی استفاده می کند. پخش سیگنال در پهنای باند وسیع تر نوعی افزونگی است و نسبت سیگنال به نویز را افزایش می دهد و باعث ایجاد برد طولانی تر و حساسیت کمتر به تداخل می شود. باندهای فرکانس بالاتر فضای بیشتری را برای این سیگنال های پهنای باند فراهم می کند. برای یک گیرنده آنالوگ مانند یک اسکنر، سیگنال DSS مانند انفجار نویز به نظر می رسد. تنها واحد پایه با استفاده از یک عدد شبه تصادفی منطبق می تواند سیگنال را رمزگشایی کند و هر بار که گوشی به پایه بازگردانده می شود، یکی از هزاران کد منحصربه فرد را انتخاب می کند. علاوه بر این، ماهیت دیجیتالی سیگنال، تحمل آن را در برابر نویز افزایش می دهد و برخی از سیستم ها حتی سیگنال دیجیتال را برای امنیت بیشتر رمزگذاری می کنند. گوشی های تلفن سانترال بی سیم رومینگ وجود دارند که به هیچ ایستگاه پایه خاصی متصل نیستند، اما از شبکه های تلفن سانترال همراه (سلولی) سنتی نیز استفاده نمی کنند. اینها معمولاً از فناوری های دیجیتال مانند DECT، طیف بدون مجوز 2.4 گیگاهرتز یا فناوری LAN بی سیم مبتنی بر استانداردهای 802.11a/b/g استفاده می کنند. گوشی تلفن سانترال بی سیم باید به یک نقطه دسترسی بی سیم یا ایستگاه پایه که از فناوری مشابه پشتیبانی می کند متصل شود. همچنین یک تابع مدیریت تماس مورد نیاز است. دروازه ای به شبکه تلفن سانترال سوئیچ شده عمومی (PSTN). این ممکن است در ایستگاه پایه یکپارچه شود یا نباشد. یک سرویس Voice over IP می تواند توسط تلفن سانترال هایی استفاده شود که از نقاط دسترسی داده بی سیم استفاده می کنند، بنابراین از یک اتصال اینترنت پهن باند برای به تعویق انداختن اتصال به PSTN به یک دروازه راه دور که توسط ارائه دهنده خدمات، نزدیک به مقصد تماس، اداره می شود، استفاده می شود. معادل های آنالوگ وجود دارند و می توانند دسترسی طولانی تری داشته باشند، اما با از دست دادن احتمالی محرمانه بودن و کیفیت صدا. اکثر سیستم های دیجیتال دارای رمزگذاری ذاتی هستند یا رمزگذاری اختیاری را ارائه می دهند. برخلاف تلفن سانترال های سیمی که از باتری های ایستگاه مرکزی شرکت تلفن سانترال تغذیه می شوند، یک ایستگاه پایه تلفن سانترال بی سیم برای کار کردن به برق نیاز دارد. در طول یک قطع برق، ایستگاه پایه بی سیم قابل اجرا نخواهد بود، در حالی که مجموعه های سیمی ممکن است به کار خود ادامه دهند. پس از هلال. 19 مه 1985. ص. 2018/04/24). "سیستم های تلفن سانترال بی سیم - سوالات و پاسخ های ارتباطات بی سیم و سیار". مجله نیویورک تایمز.

سانترال پاناسونیک گویا

سانترال مناقشه الیشا گری و الکساندر گراهام بل به این سوال مربوط می شود که آیا گری و بل به طور مستقل تلفن سانترال را اختراع کرده اند. این موضوع محدودتر از این است که چه کسی برای اختراع تلفن سانترال که مدعیان متعددی برای آن وجود دارد، اعتبار دارد. موضوع، نقش وکلای هر مخترع، ثبت اسناد ثبت اختراع، و اتهامات دزدی است. الکساندر گراهام بل، استاد فن بیان در دانشگاه بوستون و مربی کودکان ناشنوا بود. او آزمایش های الکتریکی را در سال 1867 در اسکاتلند آغاز کرده بود و پس از مهاجرت از کانادا به بوستون، به دنبال تحقیق در مورد روشی از تلگراف بود که می توانست چندین پیام را روی یک سیم به طور همزمان ارسال کند، به اصطلاح "تلگراف هارمونیک". بل با دو تن از والدین شاگردانش، از جمله گاردینر هوبارد، وکیل برجسته بوستون، شراکتی را برای کمک به تأمین مالی تحقیقات خود در ازای سهام هر گونه سود آینده، تشکیل داد. او از سال 1872 تا 1876 با فرستنده ها و گیرنده های مختلف ممکن آزمایش کرد، نقشه های متعددی از فرستنده های مایع ایجاد کرد و در سال 1875 حق اختراع یک دستگاه فکس اولیه با استفاده از فرستنده های مایع را به دست آورد، که در نقشه های منتشر شده در ایالات متحده ظاهر می شود الیشا گری یکی از برجسته ترین آنها بود. مخترع در هایلند پارک، ایلینوی. شرکت وسترن الکتریک او تامین کننده اصلی شرکت تلگراف وسترن یونیون بود. در سال 1874، بل در رقابت با الیشا گری بود تا اولین کسی باشد که تلگراف هارمونیک عملی را اختراع کرد. در تابستان 1874، گری یک دستگاه تلگراف هارمونیک با استفاده از نی های ارتعاشی ساخت که می توانست آهنگ های موسیقی را منتقل کند، اما گفتار قابل فهمی را نداشت.