قیمت دستگاه های سانترال و خدمات سانترال غرب تهران

تلفن سانترال اصفهان

سانترال به منظور درک مفاهیم بسیاری که در شبکه تلفن سانترال سوئیچ شده عمومی (PSTN) ارائه می شود، مرور فرآیندهایی که در برقراری یک تماس در یک تلفن سانترال سیمی سنتی انجام می شود، مفید است. برای برقراری تماس، یک مشترک تلفن سانترال با خارج کردن تلفن سانترال شروع می کند - در این فرآیند، به دفتر مرکزی محلی سیگنال می دهد که خدمات درخواست شده است. دفتر مرکزی که به طور مداوم خط تلفن سانترال را زیر نظر دارد (فرآیندی که به نام حضور شناخته می شود)، با صدای شماره گیری پاسخ می دهد. مشتری با دریافت صدای شماره گیری، شماره تلفن سانترال طرف تماس را وارد می کند. دفتر مرکزی شماره وارد شده را ذخیره می کند، شماره را به یک مکان تجهیزات و مسیری به آن مکان ترجمه می کند و آزمایش می کند که آیا خط طرف تماس گرفته شده از قبل در حال استفاده است (یا "مشغول"). شماره تماس گیرنده ممکن است در همان دفتر مرکزی باشد (در این صورت تماس درون دفتر تعیین شده است)، یا ممکن است در دفتر مرکزی دیگری قرار داشته باشد (که نیاز به تماس بین دفتری دارد). اگر تماس درون دفتری باشد، سوئیچ دفتر مرکزی کل فرآیند تماس را انجام خواهد داد. اگر تماس بین دفتری باشد، از طریق یک شبکه راه دور به دفتر مرکزی نزدیک یا به دفتر مرکزی دوردست هدایت می شود. در مورد تماس های بین دفتری، یک شبکه سیگنالینگ جداگانه برای هماهنگ کردن پیشرفت تماس از طریق تعداد زیادی سوئیچ و ترانک تلفن سانترال استفاده می شود. با این حال، با فرض اینکه تماس یک تماس درون دفتری است، اگر خط طرف تماس گیرنده مشغول باشد و انتظار تماس نداشته باشد (که در آن تماس فعلی می تواند به حالت تعلیق درآید)، سوئیچ تلفن سانترال سیگنال اشغالی را تا زمانی که طرف تماس گیرنده به شرایط "در قلاب". اگر خط طرف تماس گیرنده مشغول نباشد یا منتظر تماس باشد، هشدار داده می شود، یا "Rung". همزمان با زنگ زدن خط، یک سیگنال صوتی به طرف تماس برگردانده می شود تا نشان دهد که زنگ در حال انجام است. اگر طرف تماس گرفته شده با خارج شدن از هوک پاسخ دهد، زنگ قطع می شود و یک مسیر صوتی از طریق سیستم سوئیچینگ به طرف تماس گیرنده و طرف تماس برقرار می شود. مسیر صدا حفظ می شود تا زمانی که هر یک از طرفین به قلاب بازگردد. در آن لحظه مسیر صوتی قطع می شود و شارژ تماس ضبط می شود.

کد شنود دستگاه سانترال پاناسونیک

سانترال این فناوری انتقال صدای دیجیتال را در فرکانس های مختلف پخش می کند و باعث بهبود حریم خصوصی و کاهش تداخل بین مشترکین مختلف می شود. برخلاف تلفن سانترال های سیمی، یک تلفن سانترال بی سیم برای تامین انرژی ایستگاه پایه به برق اصلی نیاز دارد. انرژی گوشی بی سیم توسط یک باتری قابل شارژ تامین می شود که زمانی که گوشی در پایه خود قرار می گیرد شارژ می شود. تلفن سانترال رادیویی (تلفن سانترال بدون سیم) حداقل دو دهه از تلفن سانترال های بی سیم پیشی گرفته است. اولین سرویس، MTS یا سرویس تلفن سانترال همراه در سال 1946 وارد خدمت شد. از آنجایی که این محدوده برای پوشش وسیع ترین منطقه خدمات ممکن در نظر گرفته شده بود، ظرفیت بسیار کم بود و فناوری اولیه لوله باعث شد تجهیزات نسبتاً بزرگ و سنگین باشد. با شروع در سال 1963، تیم کوچکی از مهندسان آزمایشگاه بل موظف شدند تا یک تلفن سانترال بی سیم دوبلکس عملی و کاملاً کاربردی ایجاد کنند. این تیم شامل (به ترتیب حروف الفبا): SM Baer، GC Balzer، JM Brown، WF Clemency، M. Rosenthal و W. Zinsmeister، تحت هدایت WD تا سال 1964، مدل های تخته نان در آزمایشگاه کار می کردند. طی سالهای 1964-1965 اینها پالایش شدند. بسته بندی شده برای آزمایش در اطراف آزمایشگاه های بل Holmdel NJJ این سیستم تحت مجوز آزمایشی بر روی کانال های کنترل شده کریستالی در باندهای 35 و 43 مگاهرتز با استفاده از FM، فرستنده کم توان و گیرنده سوپرهت حساس کار می کرد. نظارت کامل بر تمام عملکردهای تلفن سانترال، از جمله قلاب خاموش و شماره گیری از طریق سیستم نظارت بر صدای خارج از باند ارائه شد. مدلی که برای مصارف خانگی ساخته شده است به گونه ای طراحی شده است که شبیه یک گوشی تلفن سانترال استاندارد (هر چند حجیم) باشد. ایستگاه پایه جعبه کوچکی بود که به یک شبکه تلفن سانترال استاندارد متصل بود. حدود 50 دستگاه در یک فروشگاه مدل Weste Electric در Andover Mass ساخته شد.

سیستم سانترال

سانترال در بسیاری از موارد، قرارگیری آنتن های بالاتر در فاصله 100 تا 500 فوتی، ایستگاه های پایه IMTS در شهرهای بزرگ تر دارای 7 یا 8 کانال بودند در حالی که ایستگاه های روستایی کمتر از یک یا دو کانال داشتند. هر مکالمه تلفن سانترالی (اتصال) نیاز به استفاده انحصاری از یک کانال برای مدت زمان داشت. به دلیل این محدودیت، این سیستم ها ظرفیت بسیار کمتری نسبت به سیستم های سلولی داشتند و شرایط شلوغی همه کانال ها رایج بود. در شهرهای بزرگتر این امر تعداد بسیار محدودی از تماس های همزمان را دیکته می کرد. به هر مشترک یک بسته دستورالعمل شماره گیری و استفاده داده شد. رومینگ (دریافت تماس های خارج از «منطقه خانگی») با انتخاب کانال های خاص مورد استفاده توسط برج و ارائه دهنده خدماتی که کاربر به آن سفر می کرد و شماره گیری یک کد سه رقمی، و بدین ترتیب وارد کردن شماره زمین کاربر در آن مکان انجام شد. این فرآیند باید در هر برج که همانطور که اشاره شد، معمولاً 40 تا 60 مایل برد داشت، تکرار می شد. برخی از نواحی فقط دارای ارتباطات نیمه دوطرفه (یک طرفه) بودند و نیاز به کلید فشار به مکالمه در گوشی، بین قطعه دهنی و گوشی داشتند. اگر هیچ کانالی در حالت بیکار و در حال استفاده (سبز) در صورت اتصال به برج یا فشار دادن سوئیچ فشار به صحبت، دو چراغ روی "سر" مشغول (قرمز) هستند. هیچ رمزگذاری وجود نداشت. همه گفتگوها عمومی بود.