تلفن سانترال در تبریز و تلفن سانترال هیوندای

سانترال دیجیترون

سانترال این عوامل منجر به توسعه صدا از طریق IP PBX یا IP-PBX شد. گرایش دیگر شامل ایده تمرکز بر شایستگی اصلی بود. این ملاحظات باعث ایجاد مفهوم PBX میزبان شد. در تلفن سانترال سیمی، سانترال میزبان اصلی، سرویس Centrex بود که از دهه 1960 توسط مخابرات ارائه می شد. پیشنهادات رقابتی بعداً به حامل رقابتی مبادلات محلی مدرن تبدیل شدند. در Voice over IP، پیاده سازی راه حل های میزبانی آسان تر است، زیرا PBX ممکن است در هر ارائه دهنده خدمات تلفن سانترالی قرار گرفته و توسط آن مدیریت شود و از طریق اینترنت به برنامه های افزودنی جداگانه متصل شود. ارائه دهنده بالادست دیگر نیازی به اجرای خطوط مستقیم و اجاره ای محلی به محل ارائه شده ندارد. سیستم مبادله تلفن سانترال اوایل سال 1945 مدل N935 با عملکرد بی سیم. مبادله تلفن سانترال سیم دستی در موزه صنعت سنتی آینوکورا در ژاپن به نمایش گذاشته شد. کابینت، کمد، طاق و سایر مسکن ها. کنسول یا سانترال به اپراتور اجازه می دهد تا تماس های دریافتی را کنترل کند. اتصال سیم ها و کابل ها. کارت های منطقی، کارت های سوئیچینگ و کنترل، کارت های قدرت و دستگاه های مرتبط که عملکرد PBX را تسهیل می کنند. میکروکنترلر یا میکرو کامپیوتر برای پردازش، کنترل و منطق دلخواه داده ها. خارج از صندوق های مخابراتی که سیگنال ها را به. ایستگاه ها یا دستگاه های تلفن سانترال، که گاهی به آنها خط می گویند. شبکه سوئیچینگ داخلی PBX. منبع تغذیه بدون وقفه (UPS) متشکل از سنسورها، کلیدهای برق و باتری. از زمان ظهور فناوری های تلفن سانترال اینترنتی (Voice over IP)، توسعه PBX به سمت IP PBX گرایش پیدا کرده است که از پروتکل اینترنت برای برقراری تماس استفاده می کند. اکثر سانترال های مدرن از VoIP پشتیبانی می کنند. سیستم های سانترال ISDN همچنین در دهه 1990 جایگزین برخی از سانترال های سنتی شدند، زیرا ISDN ویژگی هایی مانند تماس کنفرانسی، انتقال تماس و شناسه تماس گیرنده قابل برنامه ریزی را ارائه می دهد. سانترال ها که در ابتدا به عنوان تابلوی دستی سازمان یا کنسول همراه با اپراتور تلفن سانترال یا فقط اپراتور کار می کردند، به مراکز VoIP تبدیل شدند که توسط اپراتورها یا حتی تولیدکنندگان میزبانی می شوند. اگرچه VoIP توسط بسیاری از مردم به عنوان آینده تلفن سانترال در نظر گرفته می شود، شبکه سوئیچ مدار هسته اصلی ارتباطات است و سیستم های PBX موجود در خدمات با سیستم های IP مدرن قابل رقابت هستند. برای گزینه تماس از شبکه IP به PSTN سوئیچ مدار (SS7/ISUP)، راه حل های میزبانی شده شامل دروازه های رسانه ای متصل به هم هستند.

کد شنود دستگاه سانترال پاناسونیک

سانترال اولین خطوط تلفن سانترال از همان نوع مدارهای خارج از منزل مانند خطوط تلگراف استفاده می کردند - یعنی یک سیم آهنی یا فولادی بدون عایق که توسط قطب های چوبی با عایق های شیشه ای پشتیبانی می شد. از آنجایی که سیگنال های الکتریکی به دو سیم نیاز دارند، "سیم" دوم بازگشت زمین از طریق زمین بود. متأسفانه، استفاده از یک سیم، مدار تلفن سانترال را به شدت مستعد تداخل سیگنال های دیگر کرد. این مشکل با استفاده از یک مدار دو سیمه یا "فلزی" حل شد. اولین نمایش چنین سیستمی در سال 1881 در خط تلفن سانترال بین پراویدنس، رود آیلند و بوستون رخ داد. از آنجایی که فاصله بین ابزارهای تلفن سانترال فراتر از فاصله هایی که توسط دفاتر مبادله ای محلی ارائه می شد افزایش یافت، تعدادی از مشکلات فنی به وجود آمد که در سیستم های تلگراف قبلی تجربه نشده بود. حتی با سیستم دو سیم، به زودی آشکار شد که سیگنال های تلفن سانترال تنها کسری از فاصله سیگنال های تلگراف را می توان مخابره کرد، زیرا فرکانس های بالاتر سیگنال های تلفن سانترال در آهن و فولاد ضعیف تر می شوند. تفاوت اصلی بین سیستم های تلگراف و سیستم تلفن سانترال در این بود که فرکانس سیگنال هایی که توسط خطوط تلفن سانترال منتقل می شد تا 30 برابر بیشتر از فرکانس سیگنال های تلگراف بود. چندین نفر خاطرنشان کردند که سیم مسی وضعیت را تا حد زیادی بهبود می بخشد، اما تکنیک های تولید سیم های شکننده ای را تولید می کند که روی دهانه های بین قطب ها خود نگهدار نیستند. این مشکل در سال 1877 با اختراع سیم مسی با کشش سخت حل شد. در سال 1884 اولین آزمایش سیم مسی سخت کشیده شده برای خدمات تلفن سانترالی از راه دور بین شهر نیویورک و بوستون انجام شد.